Nastilky zakochaty sė v more i pryśvėtyty jemu vse svoje żytė sze treba vmity. Tym bilsz neoczikuvano, że narodyła sė taka ludyna vi Lvovi, sebto miż Karpatamy i Vołyniu, jednym słovom v tych miscėch, de morem, za nedavních czėsiv, i ne pachło…
Mova jde pro Ludomir Mączka, jakyj sė narodyv u 1926 rocí v rodyní lvivskoho kolijovcė. I, vse by buło dobre, jak i u normalnych rodynach: dytyna by sė vyvczyła, znajszła dobru robotu, odrużyła sė by i vse take… Ale ż, ní!.. Ote małe chłopė, jak sė tilky navczyło czytaty, to odrazu zasíło za knyżky. I ne za buď-jaki, a łysz za ti, v jakych opysuvały riżni pryhody i dałeki zaokeański śvity z dyvnov pryrodov, vułkanamy, nezvycznymy zvirėtamy i ptachamy. Aby chocz jakoś sė nabłyzyty oti svoji marenė, Ludomir z tovaryszamy, jak śvidczat jeho biografy, zaczėv spuskaty sė na bajdarkach hałyckymy rikamy i płavaty na czovnach po stavach dovkoła Lvova.
Oti perszi junacki marenė ne znykły, naviť koły chłopeć podorosliszav. Mabuť tomu v 1940 rocí Ludomir Mączka vstupyv do Lvivskoho Univesytetu imeny Ivana Franka na geologicznyj fakultet, de jednoczėsno praciuvav laborantom na katedri mineralogiji i petrografiji v profesora B. Łazarenka, jakyj todí buv dekanom na semu fakultetí.
Vse by buło dobre i żytė Ludomira Mączka i nadali by prochodyło vi Lvovi, ale v 1944 rocí pryjszła sovicka Ukrajina. Tomu, ne vydėczy svojeji buduczyny v czervenomu Lvovi, Ludomir Mączka piszov dobrovolcem v Armiju Krajovu, de vojuvav dva roky. De vin vojuvav, i z kym vin vojuvav — ne vidaju, bo sė specyjalno ne cíkavyvem.
Znaju łysz jedne, że pisla otijeji “buremnoji” storinky v svojemu żytėpysí, Ludomir Mączka musiv buv vyjichaty z okupovanoji sovitamy Hałyczyny do Polszczi, de prodovżyv svoji studyji, ale vże na geologicznomu fakultetí Wrocławskoho universytetu. A ot vże pisla studyj i zaczały se oti majże bezkoneczni mandry, mandry, mandry… Mongolija, Pivdenna Ameryka (Andy), Afrykańskyj kontynent (Zambija), Polinezyja…
V 1972 rocí sė spovnyło zapovitne marenė Ludomira: na hroszi zarobłeni v Zambiji i dokłavszy do nych pozyczeni koszty, vin prydbav jedynajcėtymetrovu jachtu “Maria” na jakij vże nastupnoho roku vyruszyv u śvij perszyj rejs. Majże szoriczni jeho podorożi riżnymy krajinamy śvitu trvały do 1984 roku. Za sej czės vin na svojij jachtí buv zdołav błyźko 70 tysėcz morskych myl, pryczomu 1.500 z nych na samotí. A zakińczyv śvij zemnyj szlach Ludomir Mączka v síczní 2006 roku.
Pry vsích svojich żytėvych dosėhnenėch Ludomir Mączka buv nadzvyczėjno skromnym czołovikom i níkoły sė ne honyv za słavov, tytułamy i nahorodamy. A sam pro sebe kazav: “…Ja níkoły ne robyvem níc vełykoho. Ja płavavem zarady rozvahy i v svoje zadovołenie. Dla kożnoho morepłavcė najtėżczym je dołaty suchoputni ryfy. A dali je tilko more…”
Otake-ot deszo nezvyczne żytė prożyv kołyszníj Lvivianyn, jakyj do 19 lit chodyv tymy samymy vułycėmy, że j my nyní i vtíszav sė takym że nepovtornym lvivskym szarmom vsioho dovkoła, jakym sė tíszymo i my nyní. Zvisno, ja jak Hałyckyj Ukrajineć maju do żytėpysu Ludomira Mączka kilka zapytań, ale vony aż níjak ne perekreslujut toho faktu, że vin je zrymym prykładom toho, jak davni junacki marenė — naviť pid vpłyvom zdavało sė by nezdołannych zovníszních obstavyn — majut vłastyvisť zbuvaty sė.
